بایگانی‌های ماهانه: مه 2018

کتاب جنبش خستگان

این کتاب اجازه انتشار در ایران نیافته است. نویسنده کتاب از خوانندگان محترم درخواست می‌کند در صورت دانلود کتاب و مطالعه آن، کارمزد نویسنده را (سه یورو) اگر در خارج از ایران ساکن هستند به حساب پی‌پال (PayPal) او:  amin.bozorgian@gmail.com و اگر ساکن ایران هستند (مبلغ ده هزار تومان) به شماره حساب: 5892101180119774 بانک سپه، به نام عارفه بزرگیان پرداخت نمایند. پرداخت اختیاری حق‌الزحمه توسط خوانندگان، برای نویسنده حائز اهمیت است.
با احترام
ا- ب

استراسبورگ

photo_2018-05-29_03-04-20

بخشی از مقدمه کتاب:

کتاب حاضر که در چهار فصل ارائه شده، تلاشی مقدماتی برای شناخت آن چیزی است که می‌توان حول و حوش جنبش دی‌ماه سال نودوشش دید. نگاه جامعه‌شناسانه و پدیدارشناسانه‌ی این متن به موضوع، بی‌شک به دقت‌نظرهایی بنیادین‌تر در تحلیل اقتصادی و حتی سیاسی از وضعیت امروز ایران در جهت نگارش گزارشی جامع از شرایط نیازمند است. این گزارش بی‌تردید مانند هر کنشی، کاری جمعی و در خلال مباحثات و سخن‌گویی به‌دست می‌آید. امیدوارم این کار بتواند دست کم به طرح موضوعاتی در این‌باره یاری رساند.

کتاب را می توانید از لینکهای زیر دانلود کنید. ممنون می شوم که این کتاب را در صفحات مجازی تان به دوستانتان معرفی کنید:

Amin_Book

&

https://bit.ly/2HaCWrQ

Advertisements

شاهزاده رضا پهلوی و ژارگون‌هایش

در این نوشته کوتاه می‌خواهم به این موضوع بپردازم که چرا رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران، نه تنها گزینه نامناسبی برای «آینده» است بلکه مطرح شدن وی در رسانه‌ها و تبلیغاتی که دور او شکل گرفته، چیزی خنثی و بی‌تفاوت نیست.

ابتدا لازم است اشاره شود نویسنده با رویکردهای رایج که از سوی جریان‌های رقیب نسبت به رضا پهلوی می‌شود، مخالف است. به‌طور دقیق‌تر، بامخالفت‌های رقیبان او و به‌نحو خاص آن دسته از گفتاری که از جانب آنهایی که سهمی در قدرت سیاسی امروز ایران داشته و به دنبال تداوم وضع موجود یا تغییراتی محدود هستند. روشن است به چه دلیل آنها این آلترناتیو را نمی‌پذیرند. اما نقدها می‌تواند در محدوده آنها باقی نماند. مهم است بدانیم کسی که نقد می‌کند، کجا نشسته است.

ادامهٔ این نوشته را بخوانید

اتوبوسی که به میان پلیس می‌رود

گفتاری درباره ریشه خشونت

همه‌جا از خشونت سخن گفته می‌شود. همه طرف‌های درگیر در خلال جدال‌های بی‌وقفه سیاسی و اجتماعی‌شان در کار محکوم کردن خشونت‌اند؛ خشونتی که در رفتار معترضان یا پلیس یا بقیه عناصر درگیر در مناسبات سیاسی ـ اجتماعی ایران بروز پیدا می‌کند. حتی بحث درباره خشونت به ساحت جامعه شناسی هم رسیده است. از آمار رو به رشد کتک‌کاری‌ها و نزاع‌های خیابانی و خانگی یا انواع و اقسام کشتارها با قمه و ساطور و تفنگ گرفته تا مناسبات دهشتناک حاکم بر فضای مجازی، از تهمت و فحش و ناسزا تا تهدید کارگردان، نویسنده، آخوند یا منتقد به مرگ و تجاوز، همه و همه راوی جدایی و شکافی عمیق بین فرهنگ عینی و فرهنگ ذهنی در جامعه است؛ جامعه‌ای که خشونت در گفتارش مدام محکوم می‌شود و به همان اندازه در واقعیت در حال رشد و فراگیری است.

بادکنک نظام و براندازان

نظام سیاسی در ایران مثل هر حکومتی که در وضعیت بحرانی افتاده، باد کرده است. تورم نظام سیاسی همچون بادکنکی حجم زیادی از فضاها را در طول و عرضِ تاریخ و جغرافیا اشغال کرده است. نظامی متورّم و اشغال‌گر -اما خالی از هژمونی- که حجم‌اش حیاتش را به مخاطره انداخته است؛ همچون بادکنکی که بیش از توانش باد شده است. این وضعیت ماهیت مشترک نظام‌های محتضر است. برای همین از سقوط شوروی گرفته تا شاه سابق، کسی انفجار بادکنک را تا چندی قبل از آن پیش‌بینی نمی‌کرد. همگان، هیکل تنومند و حجم بزرگ دولت را می‌دیدند که در تمام آن سال‌ها باد شده و خودش را بزرگ و بزرگ‌تر کرده بود.

  همچون هر ساختار سیاسیِ در احتضاری، مثل مریضی که ورم می‌کند، نظام، باد کرده است. این باد کردن محصول گسترش دادن پلیسی دولت در طول سال‌های حکمرانی بوده است. دولت ضعیف در عصر رسانه‌ و اطلاعات که سعی کرده در تمام ارکان و شئونات مردم، فضاهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و هنری به قصد تنظیم وکنترل، مداخله کند و تمام این منافذ را که مربوط به جامعه مدنی بوده، اشغال نماید، کلیتی ساخته که به مرور زمان از هژمونی خالی شده و فقط از آن پوسته‌ی ورم کرده‌اش باقی مانده است. با از بین رفتن ماده‌ی درونی آن، غشای نازکی از تعیین سرحدات و مرزهای کنش سیاسیِ علنی مانده که توسط دستگاه‌ها و سیاست‌های زور، از آن پاسداری می‌شود.

ادامهٔ این نوشته را بخوانید

نامه‌های ممنوعه: آلبر کامو و ماریا کاسارس

استفانی لاکاوا

در این چند هفته گذشته، من بر روی مجموعه‌ای از منابع اولیه که مثل یک داستان طربناکِ افسانه‌ای بود، تمرکز کردم. کتاب بزرگی است، نزدیک به ۱۳۰۰ صفحه رونویسی شده از نامه‌ها، کارت‌پستال‌ها و تلگرام‌هایی که بین نویسنده و فیلسوف فرانسوی، آلبر کامو و بازیگر اسپانیایی، ماریا کاسارس در سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۹ رد و بدل شده است.

camusandcasares-1

کتاب برای دست گرفتن و خواندن در مترو سنگین است، برای همین نسخه الکترونیکی‌اش را بر روی موبایلم دانلود کردم. حافظه گوشیم پر شده از حدود صد اسکرین‌شات از نامه‌های فرانسوی بین این دو عاشق. کتاب در فرانسه توسط «گالیمار» منتشر شد و هنوز به انگلیسی ترجمه نشده است.

زمانی که نامه‌های هر یک از آن‌ها در کنار روایت‌ها بررسی می‌شوند، رابطه عاشقانه بین کامو و کاسارس اگرچه غمگین اما غنی است. یک دوگانگی عجیبی بین زندگی و هنر وجود دارد. پوچی تنها یقین است و این بارها خیلی تصادفی توسط خودشان تایید شده است.

ادامهٔ این نوشته را بخوانید